కథ
ఒక వృద్ధురాలికి ఏడుగురు కుమారులు ఉండేవారు. పెద్ద ఆరుగురు పని చేసేవారు, చిన్నవాడు సోమరిగా ఉండేవాడు; ఆమె అతనికి అన్నల పళ్లేలలో మిగిలిన ఎంగిలి పెట్టేది. అతని భార్య ఈ విషయం చెప్పగా, అతను సిగ్గుపడి, ఆమెను తన కుటుంబం వద్దే వదిలి, తన జీవనోపాధి సంపాదించుకోవడానికి ఇల్లు వదిలి వెళ్లాడు.
అతను దూర నగరంలో ఒక వర్తకుని వద్ద పని సంపాదించి, వర్ధిల్లి, కాలక్రమంలో తన భార్యను మరచిపోయాడు. ఇంట్లో అతని వదినలు ఆమె చేత అత్యంత కష్టమైన పనులన్నీ చేయించి, తినడానికి పొట్టు, మిగిలిపోయినవి ఇచ్చేవారు. ఒక రోజు అరణ్యంలో కట్టెలు ఏరుతుండగా, కొందరు స్త్రీలు పూజ చేయడం చూసి, ఏ వ్రతం చేస్తున్నారని అడిగింది. వారు సంతోషీ మాత గురించి చెప్పారు: శుక్రవారాలు వేయించిన శనగలు, బెల్లం సమర్పించాలి, కథ వినాలి, పుల్లనిది ఏదీ ఎప్పుడూ తినకూడదు, ఇవ్వకూడదు.
ఆమె కొన్ని నాణేలతో వ్రతం ప్రారంభించింది. కొన్ని వారాలలోనే భర్త నుండి ఉత్తరం, డబ్బు వచ్చాయి, తర్వాత అతను తిరిగి వస్తున్నాడనే వార్త వచ్చింది. దేవి అతని కలలో కనిపించి అతని భార్యను గుర్తుచేసింది; అతను తన లెక్కలు తేల్చుకొని గొప్ప సంపదతో ఇంటికి వచ్చాడు, దంపతులు తమ సొంత ఇంటిని ఏర్పాటు చేసుకున్నారు.
ఉద్యాపన కోసం ఆమె తన భర్త అన్నల కుమారులను ఆహ్వానించి, భోజనం చేయమని, కానీ పుల్లనిది ఏదీ అడగవద్దని కోరింది. అసూయపడిన వారి తల్లుల ప్రోద్బలంతో ఆ బాలురు డబ్బు అడిగి, దానితో చింతపండు కొన్నారు. దేవి అప్రసన్నురాలైంది: తప్పుడు అప్పు కారణంగా రాజభటులు భర్తను తీసుకువెళ్లారు. తన పొరపాటు గ్రహించిన భార్య క్షమాపణ కోసం ప్రార్థించి, జాగ్రత్తగా మళ్లీ ఉద్యాపన చేయగా, అతను విడుదలయ్యాడు.
చివరికి దేవి స్వయంగా భయంకర రూపంలో ఆ కుటుంబాన్ని పరీక్షించడానికి వచ్చింది; చిన్న కోడలు మాత్రమే ఆమెను గుర్తించి స్వాగతించింది, మిగిలినవారు వినయం నేర్చుకున్నారు. ఈ కథ సంతృప్తి (సంతోషం), సహనం, ఇచ్చిన మాట నిలబెట్టుకోవడం నేర్పుతుంది.
సాంప్రదాయ కథను మా స్వంత మాటల్లో చెప్పాం; కుటుంబాలలో మరియు పుస్తకాలలో చెప్పే కథల వివరాలలో తేడాలు ఉంటాయి.