ਕਥਾ
ਰਾਜਾ ਵੈਖਾਨਸ ਚੰਪਕ ਨਗਰ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਰਾਤ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਸਵਰਗਵਾਸੀ ਪਿਤਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਪੁਕਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਜਾਗਿਆ। ਸਵੇਰੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਭੂਤ, ਵਰਤਮਾਨ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਰਿਸ਼ੀ ਪਰਵਤ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ।
ਪਰਵਤ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ: “ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ਉਸਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਇਸੇ ਲਈ ਉਹ ਹੁਣ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੱਘਰ ਦੇ ਚਾਨਣੇ ਪੱਖ ਦੀ ਮੋਕਸ਼ਦਾ ਨਾਂ ਦੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖੋ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪੁੰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰੋ।”
ਵੈਖਾਨਸ ਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪੁੰਨ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ।
ਕਿਉਂਕਿ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਸੇ ਤਿਥੀ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਭਗਵਦ ਗੀਤਾ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਦਿਨ ਗੀਤਾ ਜਯੰਤੀ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਈ ਲੋਕ ਵਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਗੀਤਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਰਵਾਇਤੀ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕਿਤਾਬਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਵੇਰਵੇ ਵੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।