കഥ
ഒരു വ്യാപാരിക്ക് ഏഴു പുത്രന്മാരും, സഹോദരന്മാരുടെ ഓമനയായ വീരവതി എന്ന ഒരു മകളുമുണ്ടായിരുന്നു. വിവാഹശേഷം തന്റെ ആദ്യ കർവാ ചൗഥിനായി അവൾ മാതാപിതാക്കളുടെ വീട്ടിലെത്തി, ഭക്ഷണവും ജലവുമില്ലാതെ ചന്ദ്രനെ കാത്ത് വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചു.
സന്ധ്യ നീണ്ടുപോകെ വിശപ്പും ദാഹവും കൊണ്ട് അവൾ തളർന്നു. അവളുടെ കഷ്ടപ്പാട് കണ്ടുനിൽക്കാൻ സഹോദരന്മാർക്കായില്ല. അവരിലൊരാൾ ഒരു അരിപ്പയ്ക്കു പിന്നിൽ വിളക്കുമായി ഗ്രാമത്തിനു പുറത്തുള്ള ഒരു മരത്തിൽ കയറി; ചന്ദ്രൻ ഉദിച്ചുവെന്ന് മറ്റുള്ളവർ അവളോട് പറഞ്ഞു. ആ പ്രകാശം കണ്ട് വീരവതി അർഘ്യം അർപ്പിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കാനിരുന്നു.
ആദ്യത്തെ ഉരുളയിൽ ഭക്ഷണത്തിൽ ഒരു മുടി കണ്ടു; രണ്ടാമത്തേതിൽ അവൾ തുമ്മി; മൂന്നാമത്തേത് ഉയർത്തുമ്പോൾ അവളുടെ ഭർത്താവ് മരിച്ചുവീണുവെന്ന വാർത്തയെത്തി. ഹൃദയം തകർന്ന അവൾ, ചന്ദ്രോദയത്തിനു മുമ്പേ വ്രതം മുറിഞ്ഞുപോയെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.
ഭർത്താവിന്റെ ശരീരം ദഹിപ്പിക്കാൻ അവൾ അനുവദിച്ചില്ല; എല്ലാ ചൗഥ് വ്രതവും അനുഷ്ഠിച്ചും അവനെ ശുശ്രൂഷിച്ചും വർഷം മുഴുവൻ അവൾ അവന്റെ അരികിലിരുന്നു. ഇന്ദ്രന്റെ പത്നിയായ ഇന്ദ്രാണി ഇറങ്ങിവന്ന്, വഞ്ചനയാലാണ് അവളുടെ വ്രതം മുറിഞ്ഞതെന്നും അടുത്ത കർവാ ചൗഥ് പൂർണ്ണമായി അനുഷ്ഠിച്ചാൽ ഭർത്താവ് വീണ്ടും ജീവിക്കുമെന്നും അവളോട് പറഞ്ഞതായി ചില ആഖ്യാനങ്ങൾ പറയുന്നു.
അടുത്ത കർവാ ചൗഥ് വന്നപ്പോൾ വീരവതി പൂർണ്ണഭക്തിയോടെ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചു, യഥാർത്ഥ ചന്ദ്രനെ കണ്ട ശേഷം മാത്രം അത് മുറിച്ചു. ഉറക്കത്തിൽ നിന്നെന്നപോലെ അവളുടെ ഭർത്താവ് കണ്ണുതുറന്നു. അന്നുമുതൽ സുമംഗലികൾ ഭർത്താവിന്റെ ദീർഘായുസ്സിനായി ഈ വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കുകയും സന്ധ്യാപൂജയിൽ വീരവതിയുടെ കഥ പറയുകയും ചെയ്യുന്നു.
പരമ്പരാഗത കഥ ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം വാക്കുകളിൽ പുനരാഖ്യാനം ചെയ്തത്; കുടുംബങ്ങളിലും പുസ്തകങ്ങളിലും പറയുന്ന പതിപ്പുകൾ വിശദാംശങ്ങളിൽ വ്യത്യാസപ്പെടുന്നു.